۱۳۹۱ مهر ۹, یکشنبه

که من نمی شنوم بوی خیر از این اوضاع...

همواره درهمه این سال های غربت نشینی صبحم را با خواندن  خبرهای میهنم آغاز می کنم .هیچ گاه این قدر دل نگران نبودم ...عده ای بی منطق و نادان مردم میهنم را به گروگان گرفته اند و دون کیشوت وار بر طبل جنگ می کوبند.از جهانیان انتظاری نیست .منفعت همواره ارجحیت دارد .آنچه البته سال هاست بی مفهوم گشته انسانیت است ...سوریه نمونه خوبی است .همه ما از یک جنگ دیگر آسیب خواهم دید .آسیبی غیر قابل جبران ....نسل من هنوز با همه کودکی تلخی های جنگ ۸ ساله عراق و ایران را به یاد دارد . جای زخم های آن هنوز بسیارانی  را با هر نفسی که فرو می برند و بر می آرند ، آزار می دهد ...پیشتر هم گفتم یک ایران یکپارچه ی   قدرتمند خوار  چشم است .چه بهتر که تجزیه شود یا ضعیف .به کشورهای دیگر خاور میانه بنگرید .این همه تغییر جغرافیایی سیاسی با این شتاب ...اگر نجنبیم و خطر را جدی نگیریم ،ایرانی باقی نخواهد ماند .
تلاشی  که اخیرا در رابطه با منشور ملی آغاز شده اگر چه خوب اما کاملا شتاب زده و بدون دور اندیشی است و این را کاملا از ویدئو یی که پخش شد می توان فهمید.عدم توجه ویژه به بانوان ،ایراد های آیین نگارشی در متن نوشتار ،انتخاب تصاویر نا مناسب ...همه نشانه هایی هستند که می گویند پایه گذاران و نویسندگان بخش بسیار کوچکی از جامعه ایران را نمایندگی می کنند .امیدوارم این تلاش با همه آنچه در ۳۴ سال گذشته انجام شده ،متفاوت باشد و به هدف غایی خود که آزادی ایرانیان در سایه ایران یکپارچه است ،برسد .

ز اظهار درد ، درد مداوا نمی شود     
 شیرین  دهان  بگفتن حلوا نمی شود
درمان نما، نه درد که با پا زمین زدن
                   

 این بستری ز بستر خود پا نمی شود
میدانم ار که سر خط آزادگی ما
 با خون نشد نگاشته،خوانا نمی شود
باید چنین نمود و چنان کرد چاره جست
                           

 لیکن چه چاره با من تنها نمی شود؟
تنها منم که گر نشود حکم قتل من :
                               

حاشا،چنین معاهده امضا نمی شود
گر سیل سیل خون  ز در و دشت ملک هم
                              

 جاری شود  معاهده اجرا نمی شود
مرگی که سرزده بدر خلق سر زند
                             

 من  در  بدر  پی وی  و پیدا نمی شود
ایرانی ار بسان اروپائیان نشد
                             

 ایران  زمین   بسان   اروپا   نمی شود
زحمت برای خود کش که خود بخود
                            

 اسباب   راحت   تو   مهیا   نمی شود
کم گو که کاوه کیست تو خود فکر خود نما
                             

 با  نام  مرده ، مملکت احیا نمی شود
من روی پاک سجده نهادم تو روی خاک
                            

 زاهد  برو  ،  معامله ی  ما   نمی شود
ضایع مساز رنج و دوای خود ای طبیب
                           

  دردیست  درد ما  که  مداوا  نمی شود
مرغی که آشیانه بگ
لشن گرفته است                            

 او  را  دگر  به   بادیه   ماوا   نمی شود
جانا فراز دیده ، عشقی است جای تو
 

 هر جا مرو ، ترا همه جا، جا نمی شود 

 ميرزاده عشقی

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر