۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد ...

جمعه ۵ مهر سال ۹۲ یکی از مهمترین روزهای تاریخ معاصر میهن من است .ابر قدرت سالهای نه چندان دور خاورمیانه با همتای دیرپای خود  به پای میز گفتگو رفت. شادی و امید ایرانیان در شبکه های اجتماعی هویداست. مهم تر آنکه این امید مستدام باشد و به سر انجام برسد .
سخنان  امشب حسن روحانی در شورای سیاست گزاری خارجی امریکا اما مقوله ای بسیار قابل توجه است .در نوشتار پیشین اشاره کردم که تاکید ریس جمهوری اسلامی بر ابهامات و عدم شفافیت ها نکته اصلی سخن اوست .امشب بیشتر آشکار شد که منظور او، پذیرش رسمی  ایران به عنوان ابرقدرت منطقه است .این  دست کم بخشی از ابهامات مطرح شده از جانب او را تشکیل می دهد . 
روشن است به عنوان یک ایرانی آرزو مندم کشورم به جایگاه باستانی خود بازگردد و مامن و ماوای همه ساکنان خاورمیانه بزرگ باشد .تحقق این رویا اما تا چه حد با جمهوری اسلامی ممکن است ؟ رقابت های درون حزبی و جناحی در هر دو کشور  و در ایران بیشتر منفعت طلبی ها که پیامد آن وجود جنگ طلبان است ،  عدم وجود درایت کافی در بخشی از حکومتگران اسرائیل و در نتیجه  همکاری نکردن  تاسف آورآنها  با جامعه جهانی برای حل مشکل فلسطین ، کشورهای عرب منطقه که دل خوشی از جمهوری اسلامی ندارند و در نهایت ترکیه قدرتمند که داعیه دار اسلام مدرن در جهان است . الگویی که البته دست کم در مصر بی ثمر مانده و اکنون در ترکیه هم منتقدان فراوانی دارد .
این ها بخشی از موانع بسیار سختی است که به حقیقت پیوستن آرزوی مرا با تردید فراوان مواجه می کند و دست کم آن را به این زودی در دسترس نمی داند 
سخنان امشب مقامات ایران از عزم و اراده ای جدی برای گشودن فصل جدیدی در تاریخ معاصر ایران حکایت دارد .البته به عمل کار برآید، پس باید صبور بود .
به هر روی امشب آن دیوار بلند دشمنی  ترک اساسی برداشت امید که به زودی فروریزد

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر